naar inhoud
Hanna Vandenbussche

Hanna Vandenbussche aan het woord

12 jan
Veldloopster Hanna Vandenbussche combineert topsport met een leven als filosofe. De Diksmuidse bracht onlangs een boek uit waarin ze filosofeert over haar leven als atlete: ‘Het lot van Atalanta’.

Al van kinds af is Hanna bezig met atletiek. “Ik ontdekte mijn liefde voor het veldlopen dankzij Diksmuideling Willy Vandaele, mijn eerste trainer. Ik herinner me hoe we onze intervaltrainingen vaak afwerkten op de voetbalvelden achter de Diksmuidse sporthal. Op zondagvoormiddag trokken we dan naar het Calmeynbos in De Panne, waar ik meermaals een duin moest oplopen of in het zand duurtrainingen afwerkte. Tijdens het veldloopseizoen trokken we elke week naar een regionale veldloop. Ik keek daar altijd enorm naar uit. Zeker tijdens mijn beginjaren, toen het nog om ‘echte’ crossen ging, waarbij we soms tot op onze knieën in het slijk stonden aan de start.”

Frontzate

Ondanks het feit dat ze nu in Oud-Heverlee woont, vindt Hanna regelmatig nog de weg naar de Westhoek. “Ik voel me nog steeds een echte Diksmuideling. Mijn familie woont er en ik probeer hen regelmatig te bezoeken, al is dat door corona niet altijd evident. Als ik de Diksmuideling één tip mag geven, dan is het wel om dagelijks te genieten van de buitenlucht en van de natuur die onze streek uitstraalt. Ik besef nog steeds hoeveel geluk ik had om in Diksmuide op te groeien.”

Naast veldloopster is Hanna ook filosofe, dat bewijst ze in haar nieuw boek. “Daarin geef ik een filosofische verkenning van het langeafstandslopen. De opbouw komt overeen met een fictieve wedstrijddag, waar ik elk moment laat samenvallen met filosofische thema’s als vrijheid, verbeelding en kwetsbaarheid. Die thema’s wissel ik af met concrete anekdotes uit mijn eigen sportieve carrière.” De Diksmuidse bracht haar boek niet zomaar uit, ze wil de lezer een andere kijk op topsport aanreiken. “De quote ‘no human is limited’ van olympisch kampioen marathon Eliud Kipchoge is ondertussen wereldberoemd, maar ik stel me bijvoorbeeld de vraag in hoeverre technologie een effect mag hebben op onze prestaties. Zijn topsporters wel grenzeloos? Moeten we niet meer aandacht besteden aan de fysieke en mentale kwetsbaarheid van atleten?”

Carbonschoen

“Vandaag ligt er een sterke nadruk op de cijfermatige en sportwetenschappelijke benadering van het langeafstandslopen. Atleten raken soms verstrikt in een web van cijfers en wetenschappelijke gegevens. Uiteraard hebben we de wetenschap nodig om prestaties te verbeteren, maar een sportieve carrière betekent meer dan een palmares. De complexe ervaring van atleten is ook gebaseerd op persoonlijke betekenissen en onvoorspelbare gebeurtenissen. Filosofie helpt me om bepaalde ervaringen in perspectief te plaatsen. Het leert me om afstand te nemen van negatieve ervaringen en om dankbaar en tevreden te zijn over mijn carrière.”

Het lijken twee aparte werelden, maar Hanna haalt voldoening uit de combinatie topsport-filosofie. “Als ik bezig kan zijn met filosofie krijg ik energie om te lopen. Toch geloof ik niet dat je op een heel zware training filosofische inspiratie kan opdoen. Filosoferen en lopen zijn eerder een vorm van zelfdiscipline. Je daagt jezelf uit om steeds verder te gaan, zowel mentaal als op fysiek vlak. Ik stel me soms ook filosofische vragen bij tendensen die in mijn voordeel spelen als atlete. Een concreet voorbeeld is de carbonschoen, waarvan is aangetoond dat je er sneller mee loopt. De filosofe in mij vraagt zich dan af of het geen vorm van zelfbedrog is als je je record verbetert dankzij die schoen. En is het eigenlijk wel moreel verantwoord om ze te dragen, als je weet dat ze na 150 kilometer al goed zijn voor de vuilbak?”

Nieuwsoverzicht