naar inhoud
man in de natuur

Ignace is vrijwilliger bij de Taalbazaar

01 okt
Ignace woont in Leke en is vrijwilliger bij de Taalbazaar van het Sociaal Huis. Hij oefent om de twee weken Nederlands met anderstaligen. “Taal is dé sleutel tot integratie.”

“Doorgaans zijn we met een stuk of 7 vrijwilligers en een 16’tal nieuwkomers. Sinds kort werken we thematisch. Meestal kiezen we voor praktische thema’s als kleding, voeding of wonen. Thema’s die we ook letterlijk in de praktijk omzetten. Gaat het over wonen? Dan trekken we de straat op. Voeding? Dan koken we!”

Pensioenblues

Ignace is 65 en logopedist. Die achtergrond sijpelt door tijdens de oefenmomenten. “Ik werk nu nog 2,5 dagen per week. Vanaf 2020 stop ik volledig. Ik bevind me in de zogenaamde pensioenblues; wat zoekend naar een evenwicht, een routine. “Vijf jaar geleden startte ik als vrijwilliger bij het LOI (Lokaal Opvanginitiatief). Ik oefende er Nederlands met mensen zonder verblijfsvergunning. Die gasten leefden in grote onzekerheid. Ook zij zaten in diezelfde blues: op zoek naar een houvast, naar structuur. Taallessen? Daar lig je op zo’n moment niet wakker van, je wil vooral vooruit.

Bont gezelschap

“De Taalbazaar is anders. In onze groep zitten mensen met een verblijfsvergunning, met zekerheid. Iedereen komt vrijwillig en wil graag aan de slag. De groep is een mix van twintigers, dertigers en veertigers, waarvan twee derde man is. Er komen Irakezen, Afghanen, Syriërs, Ethiopiërs, Palestijnen, .. De sfeer zit bijzonder goed.”

Meer dan taal

Gezien mijn achtergrond als logopedist ben ik erg geboeid door de techniciteit van taal. Ik probeer daar dan ook op te werken met mijn gesprekspartners. Uiteraard gaat het om meer dan taal alleen. Iédereen die daar zit heeft een rugzak. Daar wordt over gesproken, maar erg diepgaand gaat het niet. Ik weet van nieuwkomers wel dat ze nog familie hebben in het land van herkomst, maar over het conflict, of de pijn, daar praten we minder over. Ook over politiek wordt amper gesproken. Dat respecteer ik. Willen ze iets kwijt, dan kúnnen ze.

Voldoening

“Waarom ik het doe? De voldoening. Ik haal er veel uit om iets terug te kunnen doen. Die mensen moeten hier ontzettend hard knokken. Ja, er is een mate van comfort, maar het is echt niet simpel. Eén van de gasten wilde graag toneel spelen. Ik speel zelf toneel, dus ging ik hem vorig jaar telkens halen voor de repetities hier in het dorp. Hij schitterde In ‘La Palma’, ons dorpstoneel. Een klein stapje dichter om van de wereld een dorp te maken.

Nieuwsoverzicht