naar inhoud
Diksmuide staat open voor holebi's

Lees ons interview met Yoshi: Diksmuide staat open voor holebi's

16 mei
Op 17 mei, de Internationale Dag tegen Homo- en Transfobie, willen we het thema holebi’s helemaal opentrekken. We ontmoeten Yoshi Warlop in onze kantoren voor een aangenaam gesprek. Zijn verhaal kent een moeilijk begin en een hartverwarmend vervolg.

 

In gesprek met Yoshi Warlop

Diksmuide staat open voor holebi’s

 

We vallen meteen met de deur in huis. Hoe verliep jouw coming-out? “Eigenlijk heb ik altijd geweten dat ik op mannen val. Ik heb vroeger wel vriendinnetjes gehad, maar die klik was steeds vriendschappelijk. Toen ik dit thuis vertelde, ik zat toen in het derde middelbaar, was dat een moeilijk moment. Mijn moeder wist wel dat ik ‘anders’ was en kon het vlugger plaatsen. Bij mijn vader lag dat anders. Hij dacht in eerste instantie aan de kleinkinderen die hij misschien nooit zou hebben. We hadden die avond tickets om naar het toneel te gaan. Tijdens de pauze heb ik het onderwerp opnieuw aangesneden. Ik vond het belangrijk om dit niet in stilzwijgen te hullen. Hierover moest worden gepraat. Daarna viel er een grote last van mijn schouders. Zowel mijn vader als mijn moeder zetten mijn geluk op de eerste plaats.”

 

“Ik vond het belangrijk om dit niet in stilzwijgen te hullen. Hierover moest worden gepraat. Daarna viel er een grote last van mijn schouders.”

 

“Op school verliep mijn coming-out veel moeilijker. Ik heb dit toevertrouwd aan een vriendin. Zij vertelde het op haar beurt aan de hele school. Dat was verschrikkelijk. Tot en met het zesde middelbaar werd ik heel vaak gepest hierom. De school zelf zag wat er gebeurde maar ondernam geen actie. Toen ik mijn verhaal deed bij de vertrouwenspersoon, zei die dat ik de controverse zelf opzocht. Mijn zelfvertrouwen heeft toen een flinke deuk gekregen. Kinderen en jongeren beseffen de impact van pesten vaak niet. Het heeft me wel harder gemaakt in het leven.“

 

Heb je verrassende reacties gekregen op je coming-out?“Eigenlijk wel. Ik had het meeste schrik om het aan mijn grootouders te vertellen, maar zij reageerden bijzonder open en positief. Als jij maar gelukkig bent, zeiden ze. Dat vonden ze het belangrijkste.”

 

Wanneer kwam voor jou de ommekeer? “Na het middelbaar wist ik wie mijn echte vrienden waren. Daar heb ik veel aan gehad. Maar vooral de ontmoeting met mijn man is voor mij erg positief geweest. Ik ben voor hem naar Diksmuide verhuisd en begin januari zijn we gehuwd. We waren dag op dag vijf jaar samen. Een zeer speciale dag dus”, glundert Yoshi.

 

Hoe is het om als holebi in Diksmuide te wonen? “Ik heb wel het gevoel dat Diksmuide veel opener is dan van waar ik afkomstig ben. Mensen zijn positief, al zullen ze dat niet altijd expliciet zeggen. Toch zullen mijn man en ik nooit hand in hand op straat lopen. Hij heeft het daar toch moeilijker mee dan ikzelf. Af en toe zie je dan iemand vreemd opkijken.”

 

“Mijn man en ik hebben een zoontje. In zijn school zijn de reacties heel fijn. Klasgenootjes vinden het cool dat hij twee papa’s heeft. Ook de leerkrachten zijn zeer begripvol. In de periode van Moederdag bijvoorbeeld bekijken zij samen met ons wat we kunnen doen. We worden er nauw bij betrokken. Onze zoon voelt zich niet anders dan de andere kinderen.”

 

Mis je iets in Diksmuide? “Ik vind het jammer dat ik geen holebi’s ken in Diksmuide. Wellicht zijn er veel jongeren eenzaam omdat ze met hetzelfde worstelen als ik in mijn jeugd. Soms kun je moeilijk terecht met je verhaal en ben je bang dat mensen gaan oordelen. Ik zou iedereen aanraden om te zijn wie je bent, en om je verhaal te doen. Hoe moeilijk dat in het begin ook is. Ik heb op dit moment alles waarvan ik heb gedroomd en ik ben bijzonder gelukkig. Daarom wil ik graag het volgende meegeven: mensen moeten altijd geloven in hun dromen. Ze zijn bereikbaar als je ervoor openstaat.” Mooie woorden om mee af te sluiten, bedankt voor dit aangenaam gesprek, Yoshi! 

 

i

Sociaal Huis

IJzerheemplein 4

051 793 793

sociaal.huis@diksmuide.be

Nieuwsoverzicht